Αρχείο συντάκτη Maria Dimitriadou

Πρώτα απ’ όλα, αγαπάμε τα παιδιά

Νήπιο και μωρόΣυνηθίζουμε να λέμε, ότι αγαπάμε τα παιδιά. Μας αρέσει να τους λέμε γλυκά λόγια και να τα χαϊδολογάμε όταν τα βλέπουμε στην αγκαλιά της μαμάς τους. Ακόμα τα καλούμε να φύγουν από τη μαμά τους και να έρθουν στη δική μας αγκαλιά, για να τα χαρούμε καλύτερα. Μερικές φορές μάλιστα τα αρπάζουμε με το έτσι θέλω, χωρίς να ρωτάμε τους γονείς αν αυτό τους ενοχλεί.
Έτσι λοιπόν, αγαπάμε τα παιδιά. Δεν μπορούμε βέβαια να ακούμε τις φωνές τους στην Εκκλησία. Θα προτιμούσαμε να υπήρχαν λειτουργίες μόνο για παιδιά, για να μή μας θυμίζουν με τις φωνές τους πόσο εύκολα αφαιρούμαστε από την προσευχή καί πόσο λίγο κατανοούμε στην πραγματικότητα το τι συμβαίνει στη Λειτουργία.
Έμβρυο 7 εβδομάδωνΕπίσης παρότι αγαπάμε τα παιδιά, νομίζουμε ότι θα ήταν καλύτερα να μην κάνουμε παραπάνω από ένα. Άντε δύο, για να μην είναι το ένα μοναχό του. Μάλιστα τα παιδιά αυτά πρέπει να μεγαλώσουν σε παιδικό σταθμό, γιατί έχουμε πολλές δουλειές και η καριέρα μας είναι κάτι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε.

Επειδή όμως αγαπάμε τα παιδιά, πρέπει να φροντίζουμε για την ευτυχία τους. Είμαστε 100% σίγουροι ότι κάποιες καταστάσεις θα κάνουν ένα παιδί δυστυχισμένο. Π.χ. μπορεί η μαμά του να είναι μικρή σε ηλικία, ο μπαμπάς του να μην το θέλει, ή ο παππούς και η γιαγιά να διαφωνούν με τη γέννησή του. Αυτά επειδή οι γονείς του παιδιού είναι ανύπαντροι, ή είναι νιόπαντροι και δεν έχουν χαρεί ακόμα τη ζωή τους, ή επειδή υπάρχουν άλλα αδελφάκια οπότε το καινούργιο θα μεγαλώνει φτωχό ή παραμελημένο.
Εκτρωμένα παιδιά στα σκουπίδια νοσοκομείουΜπορεί επίσης το παιδί να έχει κάποια ασθένεια που δεν θα του επιτρέψει να ζήσει πολύν καιρό μετά τη γέννησή του. Μπορεί να έχει και κάποια διανοητική καθυστέρηση, και τότε πώς θα αντέξει τη ζωή μέσα σε μια κοινωνία υγιών ανθρώπων; Ευτυχώς η επιστήμη έχει δώσει τη λύση σε όλες αυτές τις δυσκολίες – και σε πολλές άλλες ακόμη. Υπάρχουν γονείς, γιατροί και νοσοκόμες, που πρόθυμα απαλλάσσουν τα παιδιά από τα μελλοντικά τους προβλήματα: τα βασανίζουν για λίγο, ούτως ώστε να αποφύγουν το μελλοντικό βασανισμό. Με μια σύντομη και νόμιμη έκτρωση, όλα τακτοποιούνται και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
(Ή μήπως υπάρχει; Για περισσότερες λεπτομέρειες πιέστε εδώ.)
Πολλές φορές βέβαια αυτές οι ιστορίες με τις εκτρώσεις δεν μας αρέσουν καθόλου. Αλλά τι να κάνουμε; Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Το σημαίνον είναι, τι συμφέρει τα παιδιά. Γιατί εμείς αγαπάμε τα παιδιά. Έτσι δεν είναι;


IN ENGLISH

First of all, we love Children

We like to tell them sweet little words and to caress them when they are in their mothers’ arms. We even call them to leave the arms of their mother and come into our arms, so that we can play with them. Sometimes we even jerk them because «that’s the way we like it», without asking their parents if they are annoyed.
Child and baby
So, we love children. Of course we can’t stand them shouting in the Church. We would prefer that there were Services for children, so they wouldn’t remind us by their voices how easily we wander from prayer and how little we really understand what happens during Liturgy.
Besides, though we love children, we think it would be better not to have more than one. Or maybe two, so that our child won’t be alone without a brother(sister).
Furthermore our children should grow up at a nursery school, because we are too busy and our career is too important to leave it behind.
But because we love children, we must assure their happiness. We are 100% sure that some conditions would make a child unhappy. For example, the child’s mother may be too young, or the father may not want it. The grandmother or grandfather may also not want this child to be born.
unborn child
All these things may happen because the child’s parents are not married, or are newlyweds and they haven’t had their fun yet, or because there are other brothers or sisters, so the newcomer will grow up neglected or in poverty.                                                          The child may also have an illness that won’t let it live for long after birth. Or it may be mentally retarded, so how can this child live happily in a society of healthy people?
Fortunately, Science solves all these problems and many other problems too. There are parents, doctors and nurses, who willingly release children from their future problems: they torture them for a while, so that children can avoid future torturing. Through a legal abortion, which is completed in a short time, everything is arranged and there is no problem (Or there are some? For more details click here).Aborted children in a hospital garbage-can.
Of course, under normal circumstances we don’t like abortions at all. But what can we do? We must not think of ourselves. The important thing is, what is advantageous to the children. Because we love children, don’t we?

Τι θα ήθελα να μου έχουν πει πριν γίνω έφηβη

Πολλά είναι αυτά που θα ήθελα να μου έχουν πει πριν φτάσω στην εφηβεία. Τα πιο σημαντικά αφορούν τη σχέση μας με το Θεό, τον εαυτό μας και τους άλλους ανθρώπους.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ότι υπάρχει, ότι μας αγαπά κι ότι ποτέ δεν κάνει λάθη. Θα ήθελα να ξέρω ότι είναι πάντα κοντά μας και δεν μας αφήνει ποτέ μόνους μας. Ότι εμείς φεύγουμε από κοντά Του, κι όχι ότι Εκείνος μας εγκαταλείπει. Ότι θέλει να ζήσουμε κοντά Του για πάντα σε μια ζωή που δεν μοιάζει μέ τίποτα από όσα υπάρχουν εδώ στη γη.

Θα ήθελα να ξέρω ότι ο Θεός είναι Κοινωνία Τριών Προσώπων. Αυτό σημαίνει ότι κι εμείς που φτιαχτήκαμε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του, δεν μπορούμε να γίνουμε αληθινοί άνθρωποι αν δεν έρθουμε σε πραγματική, και όχι ιδιοτελή, επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας. Ότι δηλαδή οι άλλοι είναι ο παράδεισός μας, κι όχι η κόλασή μας, όπως λέει ο Σαρτρ.

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ότι ο λόγος που ο Θεός – το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας – έγινε άνθρωπος και μεγάλωσε στην κοιλιά μιας γυναίκας, ήταν ότι ήθελε να μας χαρίσει τα θεϊκά ιδιώματά Του.

ΟΤΙ ο λόγος που πηγαίνουμε στην Εκκλησία δεν είναι «για να μας πάνε όλα δεξιά» ή «γιατί έτσι μας μάθανε οι γονείς μας». (Με αυτή τη λογική, αν οι γονείς μας ήταν ειδωλολάτρες και μας μάθαιναν να πιστεύουμε στα είδωλα, θα έπρεπε να καίμε τους Χριστιανούς στα αμφιθέατρα).
Ο λόγος που πηγαίνουμε στην Εκκλησία είναι ότι εκεί είναι ο φυσικός μας χώρος, εκεί που ο Θεός θέλει να βρισκόμαστε, για να μοιράζεται μαζί μας από αγάπη τα δικά Του ιδιώματα – την Aγάπη Tου, την Ελευθερία Του, την Ειρήνη Του, την Αγιότητά Του, τη Δικαιοσύνη Του, την Αθανασία Του, την Αιωνιότητά Του.

Θα ήθελα να μου εξηγήσουν καλά τι σημαίνει «δημιούργημα» του Θεού. Ότι δηλαδή ο Θεός και ο άνθρωπος δεν έχουν την ίδια ουσία κι ότι είναι αδύνατον για τον άνθρωπο να γίνει όπως ο Θεός, ακολουθώντας κάποιες «ενεργειακές τεχνικές» που είναι της μόδας στην εποχή μας. Ότι ο Θεός απονέμει τα δώρα Του όπως Εκείνος θέλει, κι ότι κανείς, με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να τα υποκλέψει.

Ότι δε φτάνει να είναι κανείς «καλός άνθρωπος» που κάνει «καλές πράξεις», για να είναι «εντάξει» απέναντι στο Θεό. Δε φτάνει, γιατί ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ούτε τι είναι καλό και τι κακό μέσα του, ούτε ποιές είναι οι καλές πράξεις. Η πραγματική αίσθηση του καλού και του κακού αποκτάται όταν ο άνθρωπος έρχεται σε κοινωνία με το Θεό, οπότε ανακαλύπτει και το μέγεθος της αμαρτωλότητάς του και παύει να φαντάζεται ότι είναι καλός. Ακόμα,κανείς δεν είναι «εντάξει» απέναντι στο Θεό,εξαιτίας των καλών πράξεων που κάνει. Τα καλά έργα που κάνουμε, αν κάνουμε, είναι κι αυτά δώρα που ο Θεός παραχωρεί σε μας. Επειδή «χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα» (Ιωάν. 15:6).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ότι δεν μπορούμε να διαβάσουμε τι κρύβουν στα μύχια της καρδιάς τους. Ότι αξίζουν την αγάπη μας, ότι κι αν μας έχουν κάνει. Ότι δεν πρέπει να τους χτυπάμε τα λάθη τους, νομίζοντας ότι έτσι τους βοηθάμε. Ότι κάποιος που σήμερα είναι κακός, αύριο πραγματικά μπορεί να είναι άγιος.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΕΞ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ότι όταν κάποιος αγαπά κάποιον δεν πρέπει απαραιτήτως να κάνει σεξ με αυτόν.

«Γεννιέται το ερώτημα: Αν κάποιος αγαπά κάποιον, θα πρέπει να κάνει σεξ μαζί του για να αποδείξει την αγάπη του;… Αν κάποιος αγαπά κάποιον άντρα θα πρέπει να κάνει σεξ μαζί του; Αν το πρόσωπο της αγάπης είναι παιδί, τότε τι θα πρέπει να γίνει; Αγάπη νομίζω είναι η αγαθή διάθεση της ψυχής, κατά την οποία κάποιος δεν προτιμά κανένα από τα υλικά πράγματα μπροστά στην ευτυχία του πλησίον.»

«…Κάποιος λέγει ότι το σεξ διατηρεί τον έρωτα. Αντίθετα η πραγματικότητα δείχνει ότι το σεξ σκοτώνει τον έρωτα. Κάθε έρωτας, είτε απευθύνεται προς την Αγία Τριάδα είτε προς το άλλο φύλο, βρίσκει την πλήρη έκφρασή του στην ένωση. Άλλωστε γι’ αυτό κάποιος παντρεύεται, για να είναι πάντοτε μαζί με τον άλλον που παντρεύτηκε, έστω και φευγαλέα. Αφού λοιπόν ο έρωτας βρίσκει την πλήρη έκφρασή του στην ένωση, όταν αυτή πραγματοποιηθεί δια του σεξ, ο έρωτας έχει εξαντλήσει τα όριά του, δεν έχει άλλο τίποτα να δώσει. Αυτός λοιπόν που μένει προσκολλημένος στο σεξ, ως μοναδική ή ύψιστη εκδήλωση του έρωτα, χάνει τον έρωτα, την τρυφερότητα, τη στοργή, τον σεβασμό του προσώπου του άλλου, και μετά έρχεται ως συνέπεια η φθορά της ερωτικής διάθεσης. Γι’ αυτό όλες οι προγαμιαίες σχέσεις φθείρονται, καταστρέφονται, τις διαδέχεται πολλές φορές το μίσος. Αρχίζουν οι νέοι π.χ. να ερωτεύονται και να έχουν προγαμιαίες σχέσεις στα δεκάξι τους χρόνια, αλλά στην ηλικία των τριάντα παντρεύονται άλλον, αφού έχουν αλλάξει ερωτικό σύντροφο πέντε-δέκα φορές. Πού είναι ο έρωτας; Έρωτας είναι η παρατεταμένη αγάπη. Η αγάπη που διατηρείται στό χρόνο δεν γεννά τον έρωτα, είναι έρωτας».

Ο Αδάμ και η Εύα φεύγουν από τον παράδεισοΚι ακόμα θα ήθελα να ξέρω ότι «όσοι πιστεύουν ότι το σεξ, η χρήση ή η παράχρησή του, είναι φυσικά στον άνθρωπο, κάνουν λάθος.»

Ότι

«φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι ο Αδάμ πριν από την αμαρτία, παραφυσική είναι ο Αδάμ μετά την πτώση, έξω από τον Παράδεισο, υπέρ φύσιν είναι η ζωή με το Χριστό εν Αγίω Πνεύματι».

Ότι το σεξ είναι μια μεταπτωτική κατάσταση:

«Όταν ο Χριστός εξέβαλλε του παραδείσου τους ανθρώπους για να μη γίνει το κακό αθάνατο και βασανίζει τον άνθρωπο αιώνια, τον ενέδυσε με τους δερμάτινους χιτώνες ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να επιβιώσει, μέχρις ότου δια του Χριστού εισέλθει στη θέωση. Είπε ο Χριστός στη γυναίκα και στον άνδρα: ‘Εν λύπαις τέξη τέκνα…’ (Γεν. 3:16-21). Οι δερμάτινοι χιτώνες δόθηκαν ως φάρμακο κατά του θανάτου, αφού ο άνθρωπος, αντί της μετά του Θεού αθανασίας, επέλεξε το θάνατο χωρίς Θεό.»
(Ιερομονάχου Διονυσίου Βογλού, «Περί γενετησίου ενστίκτου», από το βιβλίο «Το Σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων», Εκδόσεις Εγρήγορση, Αθήνα 1998).

Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που θα ήθελα να ξέρω πριν γίνω έφηβη. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τους ανθρώπους που τότε δεν μου τα είπαν καθόλου, ή δεν μου τα είπαν καλά, γιατί ίσως ούτε κι εκείνοι τα ήξεραν. Ίσως πάλι και να μην τους άκουγα, ότι και να μου έλεγαν. Πάντως τώρα τα ξέρω. Και εν Χριστώ ποτέ δεν είναι αργά, όσο ζει ο άνθρωπος.

IN ENGLISH

What I wish I’d been told before I become a teenager

There are many things that I wish I’d been told before I become a teenager.The most important of these concern our relation with God, ourselves and other people.
CONCERNING GOD I WOULD LIKE TO KNOW that He exists, that He loves us and that He never makes mistakes. I would like to know that He is always beside us and that He never leaves us alone. That it is we who leave from Him, not He who abandons us.That He wants us to live by His side forever in a life which resembles nothing that exists on earth.
I would like to know that God is a Communion of Three Persons. This means that we, who are created at His Image and to His Similitude, cannot become true people unless we are in real – not selfish – communion with our fellowmen. This means that other people are our paradise, not our hell, as Sartre says.
I WOULD LIKE TO KNOW why God – the Second Person of the Holy Trinity – became a man and lived in a woman’s womb; because He wanted to endow His Holy Virtues to us.
THAT the reason why we go to Church is not «to have everything turn in our advantage» or to do what «our parents taught us to do». (In this reasoning, if our parents were pagans and taught us to believe in idols, we should burn Christians in the amphitheatres). The reason why we go to Church is that there is our homeland, the place where God wants us to be, so that He can share with us His Own Virtues for He loves us: to share with us His Love, His Freedom, His Peace, His Holiness, His Justice, His Immortality, His Eternity.
I would like someone to eloquently explain to me what the term «God’s creation» means (referring to man). Namely, that God and man are not of the same essence and that it’s impossible for man to become a God by following some «energy techniques» which are fashionable nowadays. That God grants His gifts the way He wants to, and that these gifts can be stolen by noone, by no means.
I WOULD LIKE TO KNOW that being «a good man» who makes «good deeds» is not enough to be OK in front of God. This is not enough, because man doesn’t know either what is good and evil inside him, or which deeds are good. The true understanding of good and evil is acquired when man comes in communion with God; then he discovers the magnitude of his sin and he stops to imagine that he is good.
Still, no one is «OK» in front of God, because of the «good deeds» he makes. The good deeds we make – if we make any – are also gifts which God has granted to us.Because «without Him we can do nothing» (John 15:6).
CONCERNING OTHER PEOPLE I WOULD LIKE TO KNOW that we can’t read what’s hidden in the innermost of their heart. That they deserve our love, whatever they have done to us. That we must not hammer them with their mistakes, thinking that in this way we help them. That he who today is a bad person, tomorrow may truly be a Saint.
CONCERNING SEX I WOULD LIKE TO KNOW that when somebody loves somebody he doesn’t necessarily have to have sex with him.

«A question arises: If somebody loves somebody, should he have sex with him to prove his love?… If a man loves another man, should he have sex with him? Of course not. If the beloved person is a child, then what should happen? I think love is the kind disposition of the soul, in which somebody does not prefer anything of the material things to the happiness of the beloved person».
«…Someone may say that sex maintains love. On the opposite, real life shows that sex kills love. Every kind of love, whether it addresses tο the Holy Trinity or to the other sex, finds its full expression into union. Besides, that’s why somebody gets married, to be forever with the person that (s)he – even elusively – fell in love with. So, since love finds its full expression into union, if such union may be fulfilled through sex, love reaches its limits, and has nothing more to offer. As a result, (s)he who remains attached to sex, as to the only or the highest expression of eros, (s)he loses eros (tenderness, affection, respect to the other person). Thus, deterioration of love follows as a consequense. That’s why all premarital relations are perished and destroyed, and sometimes succeeded by hatred. Young people start to fall in love and to have premarital relations at 16, and they get married to another person at the age of 30, after they have changed a partner 5-10 times. Where is eros? Eros is the prolonged love. Lasting love does not give birth to eros; it is eros».

Also, I would like to know that «whoever believes that sex, its use or its misuse is natural to man, (s)he makes a mistake.» That «Man’s natural condition is Adam before sin. Adam’s condition after the fall, out of paradise, is opposite to man’s natural condition. Beyond man’s natural condition is the life with Christ in the Holy Spirit.»The expulsion from Paradise«When Christ sent Adam and Eve away from paradise (so that evil could not become immortal and torture people eternally), He dressed them in leather robes so that they could survive, until they enter into godlikeness through Christ. Christ said to man and woman: ‘You shall give birth to your children in sorrow’ (Genesis 3:16-21). Leather robes were given as a medicine against death, since humans, instead of immortality with God, chose death without God». («About sexual instict», by hieromonk Dionyssios Voglos. From the book «The body of Christ and the garden of earthly delights», Egrigorsi publications, Athens, Greece, 1998).

These are some of the things I wish I had been told before I become a teenager. I can’t blame people that they didn’t tell me then – or they didn’t tell me in a proper way –  because maybe they didn’t knew either. It is also possible that I wouldn’t listen, no matter how they would talk to me. Anyway, I know now. And in Christ it’s never too late, as long as man lives.

Για το δικαίωμα του ανθρώπου στη ζωή, αναφορικά με την έκτρωση

(Θέματα που προέκυψαν από ανταλλαγές απόψεων στο παλιό forum του www.robby.gr. Οι θέσεις των συνομιλητών με πλάγια γράμματα.)

* Είναι δύσκολο να μεγαλώνει ένα παιδί μια μητέρα μόνη της. Αν είχα καρκίνο και ήξερα ότι θα πεθάνω, πώς να το κρατούσα; Δεν θα εμπιστευόμουν την τύχη του παιδιού μου σε κανέναν (όσον αφορά τη λύση της υιοθεσίας).

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι δύσκολο ακόμα κι όταν είναι και οι δύο γονείς, αλλά τα πιο υπέροχα πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο δύσκολα και δεν πιστεύω ότι η ποιότητα της ζωής κρίνεται από την ευκολία της. Οπωσδήποτε η αντοχή ενός ανθρώπου κάποτε εξαντλείται, έστω και προσωρινά, όταν παλεύει μόνος, κι εκεί υπεισέρχεται η δική μας ευθύνη για όλο το κακό που κάνουν άνθρωποι, που δεν θα το έκαναν αν ήξεραν ότι ένα χέρι θα απλωθεί να τους βοηθήσει.

Και πάλι όμως σκέψου, η έκτρωση λύνει κάποιο πρόβλημα ή δημιουργεί άλλα που δεν διορθώνονται πια; Άλλο πράγμα είναι να έχω ένα παιδί και να λέω που και που, αχ και να μην το είχα, και μετά να το παίρνω πίσω με τρόμο μην πάθει κάτι το παιδί μου, κι άλλο να είναι πια νεκρό, να φταίω εγώ γι’αυτό κι αυτό το μίζερο «τι άλλο να έκανα»; να μην μπορεί να με παρηγορήσει.

Προσωπικά δεν έχω καμία εγγύηση ότι θα ζω αύριο και τι θα συμβεί στα παιδιά μου αν πεθάνω, κι ας μην έχω καρκίνο. Νομίζω ότι αυτό ισχύει για όλους, ότι ουσιαστικά δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να ελέγξουμε τίποτα ακόμα κι αν είμαστε απόλυτα υγιείς και με καλή οικονομική κατάσταση, κι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σεβαστούμε τη ζωή των άλλων ακόμα κι αν όλα φαίνονται μαύρα, γιατί τα φαινόμενα απατούν. Και βέβαια έχω δει παιδιά ταλαιπωρημένα, δεν έχω δει όμως κανένα παιδί που λόγω της ταλαιπωρίας να θέλει να πεθάνει. Μάλιστα έχω παρατηρήσει ότι πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέττο και άλλα φρικτά μέρη γίνονται καλοί, πονετικοί άνθρωποι κι επιτυχημένοι επαγγελματίες, παράλληλα με άλλα που γίνονται π.χ. πρεζέμποροι. Άρα λοιπόν η επιρροή του περιβάλλοντος δεν είναι αποφασιστική σε σχέση με το τι θα διαλέξει το παιδί να κάνει στη ζωή του.

Επίσης, ακόμα κι αυτοί που αυτοκτονούν βρίσκονται μετά σε μια στάση σώματος τέτοια, που δείχνει ότι καθ’οδόν το μετάνιωσαν! Ας μην το αποφασίζουμε λοιπόν εμείς για λογαριασμό των παιδιών ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, χωρίς καν να τα ρωτήσουμε. Έχουμε χρέος να φέρουμε τον άνθρωπο στη ζωή, να του δώσουμε ό,τι καλύτερο έχουμε, ακόμα κι αν αυτό το καλύτερο δεν είναι και τόσο καλό σε σχέση μ’αυτό που έχουν να δώσουν άλλοι. Κι από κει και πέρα ας διαλέξει μόνο του. έλος, αν και δε μ’αρέσει να μιλάω υποθετικά,,, πιστεύω ότι αν είχα καρκίνο θα ήθελα τουλάχιστον να φύγω με τη συνείδησή μου ήσυχη ότι δεν σκότωσα κανέναν. Και με το παιδί οπωσδήποτε θα βρισκόταν κάποια άκρη. Πιστεύω κι εγώ στη θεία πρόνοια. Όπως φρόντισε εμένα φροντίζει σίγουρα και για άλλους ανθρώπους. Μόνο που όπως λέει μια παροιμία, ο Θεός δεν έχει άλλα χέρια από τα δικά μας!

*Ναι αλλά ένα παιδί έχει και το δικαίωμα να αγαπηθεί, και είναι άδικο να γεννηθεί ενώ κανείς δεν θα το αγαπήσει.

Το θέμα εδώ είναι ότι δεν προδικάσουμε αν τελικά θα αγαπηθεί ή όχι, μια και δεν γνωρίζουμε το μέλλον. Στο περιβάλλον μου δεν υπάρχει ούτε μια γυναίκα που να κράτησε το παιδί της και να το μετάνιωσε, αντιθέτως όλες λένε τι τρελή που ήμουν που ήθελα να το ρίξω. Ωστόσο όταν ήταν έγκυες αναρωτιόντουσαν αν θα τα καταφέρουν κι αν θα το αγαπούν, με τόσα προβλήματα που θα είχαν. Ακόμα και μια ανύπαντρη (τότε, τώρα παντρεύτηκε) με καθυστερημένο παιδί το αγάπησε, κι όχι μόνο αυτή αλλά και οι γονείς της που δεν το ήθελαν καθόλου.

Επίσης δεν ξέρω καμία που να έκανε έκτρωση και να μη μετάνιωσε. Κάποιες δεν έκαναν άλλα παιδιά και παιδεύονται με αποτυχημένες εξωσωματικές. Πολλά παιδιά γεννιούνται με τις καλύτερες προοπτικές, με γονείς που νιάζονται και θυσιάζονται γι’αυτά, που τους παρέχουν αυτά που υποτίθεται ότι αν λείπουν, το παιδί θα νιώθει μειονεκτικά και θα είναι δυστυχισμένο. Παρόλα αυτά τα παιδιά γίνονται ναρκομανείς και κανείς δεν ξέρει γιατί. Μια τέτοια περίπτωση που γνωρίζω έχει πεθάνει. Η περίπτωση του γονέα χρήστη ναρκωτικών είναι σίγουρα επιβαρυντική, αλλά τώρα πια η ιατρική μπορεί να διορθώσει τα πράγματα. Ακόμα πολλές μητέρες απεξαρτήθηκαν για να μπορέσουν να φροντίσουν το παιδί τους. Σε σχετικό ρεπορτάζ που είχα διαβάσει, μια έκοψε για λίγο την πρέζα και μετά την ξανάρχισε κι άφησε το παιδί στη μάνα της. Τελικά μετά από δυο ή περισσότερα χρόνια με σκαμπανεβάσματα διάφορα, απεξαρτήθηκε ολοκληρωτικά και τώρα πια ζουν ευτυχισμένες. Αν είχε και μια έκτρωση στη συνείδησή της, 99% όχι δεν θα είχε απεξαρτηθεί, αλλά θα είχε προκαλέσει το θάνατό της από τις υποσυνείδητες (ίσως και συνειδητές) τάσεις αυτοτιμωρίας που θα ένιωθε. Τώρα η κόρη της, που συμβολικά τη βάφτισε Ελπίδα, μπορεί να ξέρει ότι για την αγάπη της η μητέρα της αγωνίστηκε σκληρά σε κάτι πολύ δύσκολο και νίκησε.

Θυμάμαι μια ιστορία από τον Καναδά που με είχε συγκλονίσει. Εκεί επιτρέπεται η έκτρωση μέχρι λίγο πριν από τον τοκετό, και τα μωρά, που είναι πια μεγάλα και μπορούν να επιβιώσουν μόνα τους, αφήνονται να πεθάνουν (ή και τα σκοτώνουν) γιατί δεν θεωρούνται παιδιά αλλά εκτρώματα. Μια νοσοκόμα που άκουγε ένα τέτοιο μεγάλο μωρό να φωνάζει, αντί να το σκοτώσει ή να το αφήσει να πεθάνει μόνο του, το περιέθαλψε, το τάισε και το νανούρισε στην αγκαλιά της. Μάλιστα το έβγαλε Hope (Ελπίδα) κι ευχόταν κλαίγοντας να μπορέσει να ζήσει. Το μωρό ησύχασε και μετά από λίγες ώρες πέθανε μόνο του (από αυτά που του είχαν κάνει κατά την έκτρωση). Έφυγε όμως με την ανάμνηση ότι κάποιος το είχε αγαπήσει. Όλα τα μωρά νιώθουν την αγάπη, ακόμα και τα καθυστερημένα όπως έχω διαπιστώσει. Κι αν ακόμα οι γονείς τους δεν τα αγαπήσουν, κάποιος θα το κάνει και οι στερήσεις θα αναπληρωθούν. Εξάλλου είμαστε κι εμείς εδώ! Αν όμως δεν το αφήσουμε να γεννηθεί, όχι μόνο κάνουμε κάτι που δεν έχουμε δικαίωμα, αλλά αυτομάτως του στερούμε και το δικαίωμα και την ευκαιρία να αγαπηθεί.

*Και τι θα γίνει όταν μια γυναίκα βιαστεί από κάποιον χωρίς να θέλει και μείνει έγκυος;

Κάθε γυναίκα που υφίσταται έκτρωση παθαίνει μετεκτρωτικό σύνδρομο, μια ειδική κατηγορία μετατραυματικού σοκ που έχει διάφορες μορφές κι εμφανίζεται σε διαφορετικό βαθμό και διαφορετικό χρονικό διάστημα στην καθεμιά (από την επόμενη μέρα μέχρι μετά από 10 χρόνια). Έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή και θεραπεύεται πολύ δύσκολα από ειδικευμένους ψυχοθεραπευτές, ένας απλός άνθρωπος που δεν ξέρει ίσως να μην μπορεί ούτε να το εντοπίσει. Η εμφάνισή του δεν έχει σχέση με το τι πιστεύει η γυναίκα για την έκτρωση (ότι δεν είναι κακό, ότι δεν γινόταν αλλιώς, ότι καλά έκανε κλπ.) αλλά με την υποσυνείδητη γνώση του τι συμβαίνει στο σώμα, στην περίπτωσή μας μια σφαγή. Στην περίπτωση του βιασμού η γυναίκα έχει τη δυνατότητα να ρίξει όλη την ευθύνη στο βιαστή και να νιώσει ότι δεν έφταιγε που βιάστηκε (και στις περισσότερες περιπτώσεις έχειδίκιο). Στην περίπτωση της έκτρωσης όμως, που ΔΕΝ μπορεί να γίνει χωρίς τη συγκατάθεσή της, δεν μπορεί να ρίξει ολοκληρωτικά την ευθύνη κάπου αλλού και να ανακουφιστεί, και καθώς δεν πρόκειται για ένα παιδί που είναι μόνο του βιαστή, αλλά για ένα παιδί που όπως και νά’χει είναι και δικό της, πάντα θα υποφέρει εσωτερικά, συνειδητά ή ασυνείδητα. Έτσι έχουμε ένα διπλό ψυχολογικό τραύμα.

Βάλε και τον καρκίνο του μαστού που προκαλεί η έκτρωση, λόγω της απότομης διακοπής των ορμονικών αλλαγών στους μαστούς, που από την πρώτη στιγμή της σύλληψης προετοιμάζονται για να ταίσουν εννιά μήνες αργότερα με γάλα το μωρό. Βάλε και τις διάφορες άλλες σωματικές επιπλοκές, από το θάνατο μέχρι τη στείρωση και τις άλλες τις λιγότερο σοβαρές, που πάντα υπάρχουν παρά την πρόοδο της χειρουργικής, και θα δεις ότι ο μόνος τρόπος να προστατέψεις αποτελεσματικά τη γυναίκα είναι να της εξηγήσεις όλα αυτά και να την ενθαρρύνεις να κρατήσει το παιδί της.

Στην Αμερική συνέβη το εξής: Μια γυναίκα βιάστηκε από ένα συνάδελφό της. Έφυγε από τη δουλειά της απελπισμένη, χωρίς να κάνει καταγγελία, γιατί σκέφτηκε ότι στην αστυνομία και το δικαστήριο θα εξευτελιζόταν και θα έπρεπε να αποδείξει ότι δεν έφταιγε που βιάστηκε (σα να λέμε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας). Διαπίστωσε όμως ότι είχε μείνει έγκυος. Καθώς ήταν μόνη και χωρίς χρήματα πήγε σε ένα pregnancy crisis center όπου τη βοήθησαν μέχρι να γεννήσει, και μετά, με τη σκέψη ότι είναι πολύ φτωχή και δεν θα καταφέρει να μεγαλώσει το παιδί, το έδωσε για υιοθεσία και έφυγε σε άλλη πολιτεία όπου βρήκε δουλειά και τελικά παντρεύτηκε.

Η κόρη της μεγάλωσε με τη θετή της οικογένεια και δεν ήξερε τίποτα μέχρι που ενηλικιώθηκε και της το είπαν. Τότε έψαξε και βρήκε τη μητέρα της, που στο μεταξύ δεν είχε άλλα παιδιά, και τη ρώτησε: Γιατί δεν έκανες έκτρωση αφού σε είχαν βιάσει; Και πήρε την απάντηση «είσαι η κόρη μου, είσαι ό,τι πιο όμορφο μου συνέβη, κι ας ήρθες στη ζωή μου έτσι άσχημα.». Η κόρη λέγεται Τζούλυ Μακίμα κι έχει ιδρύσει έναν οργανισμό που βοηθά βιασμένες που έμειναν έγκυοι.

Ας σκεφτούμε τώρα όχι με γνώμονα την ηθική, αλλά το συμφέρον: Τι θα είχε απογίνει η μητέρα της Μακίμα αν είχε ρίξει την κόρη της; Στο τραύμα του βιασμού θα είχε προσθέσει κι αυτό της έκτρωσης, πράγμα που οπωσδήποτε δυσκολεύει τη συμβίωση με το άλλο φύλο και γεμίζει τις σχέσεις και τους γάμους με προβλήματα. Ακόμα κι αν πετύχαινε στο γάμο της, θα είχε μείνει μια τραυματισμένη, άκληρη γυναίκα που πάντα θα σκεφτόταν ότι έχασε το μοναδικό της παιδί με δική της ευθύνη. Τώρα όμως έχει ξεπεράσει τον πόνο του βιασμού με τη σκέψη ότιαπ’αυτόν προήλθε κια κάτι καλό, ζει με ήσυχη τη συνείδησή της ότι δεν σκότωσε το παιδί της κι έχει όχι μόνο ένα παιδί που την αγαπά, αλλά κι ένα γαμπρό και τρία εγγόνια. Σκέψου και πόσα θα είχαμε στερηθεί αν η έκτρωση είχε γίνει: Όχι μόνο η μητέρα δεν θα είχε την κόρη και τα εγγόνια της, αλλά και ο άντρας της Τζούλυ δεν θα είχε τη γυναίκα του, και τα παιδιά τους και όλοι οι απόγονοι που θα προκύψουν από αυτά, δεν θα υπήρχαν. Επίσης δεν θα υπήρχε η οργάνωση της Τζούλυ που προσφέρει τόση βοήθεια σε απελπισμένες γυναίκες, κι έτσι θα είχαμε χάσει πολλά από τα δικά τους παιδιά. Ο κόσμος μας θα είχε στερηθεί τόσους ανθρώπους, και δεν θα ξέραμε αυτή την ιστορία που αποδεικνύει ότι αυτός που κάνει το σωστό ποτέ δεν χάνεται.

Δεν αμφιβάλλω ότι προτιμάς να μην περιορίζεσαι από νόμους, να είσαι όμως σίγουρος ότι το παιδί προτιμά να γεννηθεί ούτως ή άλλως. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, που λένε, και στην προκειμένη περίπτωση ο νόμος φυλάει το παιδί ώσπου να βρεθούν άνθρωποι να το αγαπήσουν (οι γονείς του ή άλλοι. Εδώ είμαστε κι εμείς!)

* Δικαίωμα του καθενός είναι να έχει ελεύθερη επιλογή σε οτιδήποτε, δίχως δεσμεύσεις (όλα αυτά καταγράφονται σε νόμους + Σύνταγμα + Καταστατικό Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Στο κάτω κάτω αν εσύ, εγώ, και κάποιοι άλλοι θέλουν να κρατήσουν το παιδί, ένα άλλο μπορεί να μη θέλει να το κρατήσει για διάφορους λόγους (είτε μικρής ηλικίας, είτε οικονομικών προβλημάτων, είτε κοινωνικού αποκλεισμού). Αυτό είναι δημοκρατία, όλοι να κατοχυρώνονται, άσχετα αν σε κάποιους φαίνεται σωστό ή όχι!

Πρόσεξε τι λες. «Δικαίωμα του καθενός είναι να έχει ελεύθερη επιλογή σε οτιδήποτε δίχως δεσμεύσεις». Αν και αυτό είναι σχετικό, μιλάς για την επιλογή που έχει κάποιος όσον αφορά το άτομό του. Η έκτρωση όμως είναι επέμβαση στο σώμα κάποιου ΑΛΛΟΥ και αφαιρεί τη ζωή αυτού του ΑΛΛΟΥ όχι τη δική μου, αν δεχτούμε ότι είμαι μια έγκυος που κάνει έκτρωση -σε μένα προκαλεί απλώς κάποιες σωματικές και κυρίως ψυχολογικές ανωμαλίες, που μπορεί να με σημαδέψουν για μια ζωή, αλλά στις 97% των περιπτώσεων δεν με σκοτώνει. Είναι «δικαίωμά μου», ας πούμε, το να προκαλώ σωματικές και ψυχολογικές ανωμαλίες στον εαυτό μου, ίσως και το να ρισκάρω αυτό το 3% να πεθάνω, όχι όμως και να σκοτώνω άλλους.

Καλά λες ότι πρέπει ΌΛΟΙ να κατοχυρώνονται. ΚΑΙ αυτός που δεν έχει γεννηθεί ακόμη πρέπει να κατοχυρώνεται. Το να επιτρέπεται ο φόνος για τους χψ λόγους είναι ανεπίτρεπτο γιατί αντί να κατοχυρώνει το δικαίωμα όλων στη ζωή το καταπατεί. Στην 4η αρχή της διακήρυξης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, τονίζεται ότι στην φροντίδα και προστασία, που θα παρέχεται στο παιδί και στη μητέρα, περιλαμβάνεται και η ικανοποιητική προγεννητική και μεταγεννητική μέριμνα’. Πού είναι η προγεννητική μέριμνα στην περίπτωση της έκτρωσης; Όχι μόνο δεν μεριμνούμε για το παιδί αλλά το σκοτώνουμε κιόλας.

Οι νόμοι που υποτίθεται ότι χρησιμεύουν στην απονομή της δικαιοσύνης, οφείλουν να είναι και δίκαιοι. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Υπήρξαν πολλοί άδικοι νόμοι στο παρελθόν, και καταργήθηκαν. Όταν η γερμανική βουλή απέρριψε νομοσχέδιο αποποινικοποίησης των εκτρώσεων, το έκανε με το αιτιολογικό ότι είναι άδικος κι ότι ο νόμος δεν οφείλει απλώς να εξυπηρετεί τους πολίτες αλλά να είναι παιδαγωγός τους στη δικαιοσύνη. Μη μου πεις ότι στη Γερμανία δεν έχουν δημοκρατία κι ότι οι νόμοι μας είναι καλύτεροι από τους δικούς τους.

Ας μη μιλήσουμε για το αν «φαίνεται» ή «δεν φαίνεται» σωστό, νομίζω όλοι συμφωνούν ότι ο φόνος είναι έγκλημα και δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε. Ακόμα κι αυτοί που είναι υπέρ της θανατικής ποινής, είτε όταν την απονέμει το κράτος είτε η 17 Νοέμβρη, θα συμφωνήσουν ότι ένα έμβρυο δεν έχει φταίξει σε τίποτα για να του επιβάλλουμε τη θανατική ποινή.

Και για να απαντήσω και στο ερώτημα του φίλου επιτέλους, πιστεύω ότι χρειάζονται νομοθετικές αλλαγές ιδίως όσον αφορά την προστασία της μητρότητας. Χρειάζονται θεσμοί και ΓΕΝΝΑΙΑ χρηματικά ποσά για επιδόματα κτλ. ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις όπως πάνω από δύο παιδιά,άγαμες -ανήλικες μητέρες κτλ. Χρειάζεται θεσμική υποστήριξη όσον αφορά τις σπουδές των μητέρων, με υποτροφίες και παιδικούς σταθμούς στίς φοιτητικές εστίες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όπως στην Αμερική. Καλό είναι και οι νέοι να προετοιμάζονται για το γονικό τους ρόλο από το σχολείο, γιατί πιο μεγάλη σημασία έχει να γίνουν υπεύθυνοι γονείς παρά τα ικανά και υπάκουα ρομπότ ενός εργοδότη (αυτό κάνει τώρα το εκπαιδευτικό σύστημα). Να υπάρχουν κυρώσεις για τους ανεύθυνους γονείς, με τρόπο που να γίνεται πραγματικά σωφρονισμός, και όχι με φυλάκιση που 90% σε κάνει εγκληματικό στοιχείο. Κι αυτοί οι γιατροί που σκοτώνουν αδιακρίτως καταπατώντας το νόμο του Ιπποκράτη να έχουν κάποιες κυρώσεις, και μάλιστα σοβαρές.

*Ένας νόμος που απαγορεύει την έκτρωση δεν δίνει το δικαίωμα στη γυναίκα να αποφασίσει αν θέλει ή όχι το παιδί. Φυσικά και δεν πρέπει να απαγορευτεί η έκτρωση, διότι καταπατείται το δικαίωμα της ελεύθερης εκλογής, επιλογής κτλ.

Φαντάζομαι ότι εννοείς επιλογή της μητέρας στην τεκνοποίηση ή μη τεκνοποίηση. Αυτή αγαπητέ μου σταματά στην αντισύλληψη. Μέχρι εκεί ναι, είναι καθαρή επιλογή. Από τη σύλληψη και πέρα όμως δεν χωράνε «επιλογές», κανείς δεν έχει δικαίωμα να παίζει με τη ζωή ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου και να τη διακόπτει γιατί είναι… επιλογή του. Είναι αίσχος να υπάρχει ο νόμος αυτός που έγινε για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους, μια και τα έμβρυα όπως είναι γνωστό δεν ψηφίζουν, ψηφίζουν όμως οι δολοφόνοι «γιατροί» και οι ανεύθυνοι γονείς που οδηγούν τα παιδιά τους σ’ αυτούς τους δολοφόνους.

Σου φαίνεται λογικό και δημοκρατικό να είναι επιλογή μας αν θα σκοτώσουμε κάποιον ή όχι;;; Αυτό είναι ο απόλυτος φασισμός. Εάν κάποιος δεν θέλει ένα παιδί, ας το δώσει για υιοθεσία τέλος πάντων. Αλλίμονο αν η ζωή μας εξαρτιόταν από την ιδιοσυγκρασία των γονέων μας.

Περί Ελληνισμού και Ορθοδοξίας & γενικότερα έθνους και θρησκείας

(Θέματα που προέκυψαν από ανταλλαγές απόψεων στην παλιά λίστα του ecclesia.gr. Οι θέσεις του συνομιλητή με πλάγια γράμματα.)

Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις χαρακτηρίζουν τα άτομα, όχι τα έθνη. Τέτοια γενίκευση είναι είτε επιστημονική, στην καλύτερη περίπτωση, είτε έργο του διαβόλου στη χειρότερη.

Τα «φυσικά» και όχι «τεχνητά» έθνη (παράδειγμα τεχνητού έθνους είναι το αμερικανικό), μοιράζονται -ως προς την πλειοψηφία των ανθρώπων που τα αποτελούν – και μια θρησκεία. Ίσως να υπάρχουν κι άλλες θρησκευτικές προτιμήσεις κάποιων μειοψηφιών, αλλά δεν είναι αυτές που ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ το έθνος. Λέμε «οι Ορθόδοξοι Σέρβοι» κι ωστόσο μέσα στα δέκα
εκατομμύρια των Σέρβων υπάρχουν κάποιες χιλιάδες που είναι άθεοι ή Ινδουϊστές. Δεν είναι όμως αυτοί που δίνουν τη βασική σφραγίδα του έθνους.

Στον εθνικό πόλεμο του 1821, Μουσουλμάνοι, Τούρκοι και Αλβανοί πολέμησαν μαζί ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Το Σύνταγμα της Τροιζήνας ήταν ένα κόλπο των τότε ξένων δυνάμεων.

Οι Αλβανοί που πολέμησαν τους Τούρκους είναι οι γνωστοί Ορθόδοξοι Αρβανίτες, οι οποίοι και εθνολογικά συγγενεύουν με τους Έλληνες (ειδικά οι Τόσκηδες), και όχι οι εξισλαμισμένοι Τουρκαλβανοί οι οποίοι, όχι μόνο συνεργάζονταν με τους Τούρκους, αλλά ήταν συχνά πιο σκληροί απέναντι στους Χριστιανούς. Οι Βλάχοι, οι Σέρβοι και γενικά όλοι οι Βαλκάνιοι που πολέμησαν με τους Έλληνες την Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν Ορθόδοξοι. Οι ελάχιστοι Μωαμεθανοί που κατά καιρούς πολέμησαν το Σουλτάνο, όπως ο Αλή πασάς, το έκαναν για ίδιον όφελος και χρησιμοποίησαν τους Έλληνες για τη δουλειά τους, ενώ όταν δεν τους χρειάζονταν τους εξόντωναν.

Το μόνο κόλπο των Μεγάλων Δυνάμεων που υπάρχει στα ελληνικά συντάγματα της επανάστασης, είναι ότι αναγνωρίζουν ως Έλληνες αυτούς που «πιστεύουν στο Χριστό» αλλά κατοικούν στην ελληνική επικράτεια, δηλ. τη μικρή περιοχή της τότε απελευθερωμένης Ελλάδας. Με το κόλπο αυτό αναχαιτίζουν τη βασική ιδέα της επανάστασης, που ήταν η ανασύσταση του «ρωμέικου», της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αυτή την ιδέα προπαγάνδιζαν οι Φαναριώτες, ο Ρήγας και οι Κολλυβάδες, αλλά σαμποτάριζαν όλες οι μεγάλες δυνάμεις. Οι Δυτικοί συμμερίζονταν την «αρχή των εθνοτήτων», ότι κάθε γλωσσική ομάδα πρέπει να αποτελεί ξεχωριστή εθνότητα και κρατική οντότητα, ενώ το συνεκτικό στοιχείο της Ρωμαίικης ενότητας είναι το Ομόδοξον, η Ορθοδοξία, που συγκρατούσε όλες τις εθνότητες ενωμένες κάτω από τη σκέπη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βάση αυτής της ρωμαίικης ιδέας είναι που λέει ο Ρήγας:

«Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμηοί
(Έλληνες, γιατί «Ρωμηοί» ήταν και οι προαναφερόμενοι),
αράπηδες και άσπροι,
με μια κοινή ορμή,
για την ελευθερία να ζώσωμεν σπαθί».

Ο Ρήγας καλεί ακόμα και τους Τούρκους να επαναστατήσουν, και το επιχείρημά του είναι ότι στο χριστιανικό κράτος – που λόγω της Γαλλικής επανάστασης το οραματίζεται ως πολυεθνική δημοκρατία, κι όχι ως πολυεθνική αυτοκρατορία που ήταν η Ρωμανία – και οι Μουσουλμάνοι θα ζούν κάτω από δικαιότερη διακυβέρνηση. Προσοχή όμως: καλεί τους επαναστατημένους Τούρκους να δώσουν όρκο «στο σταυρό»:

«Ελάτε μ’ ένα ζήλον σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον επάνω στον Σταυρόν».

Και παρακάτω:

«Καί όσοι προσκυνήσουν (το υπό το Σταυρό καινούργιο κράτος) δεν είναι πλιο εχθροί,
αδέλφια μας θα γίνουν, ας είναι κι εθνικοί (δηλ. μη Χριστιανοί).
Μα όσοι θα τολμήσουν αντίκρυ να σταθούν (υποστηρίζοντας την κυριαρχία του μουσουλμανικού
κράτους του σουλτάνου),
εκείνοι, και δικοί μας αν είναι, ας χαθούν.»

Και να πώς τελειώνει ο Θούριος:

«νά σφάξωμεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούν
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν.
Στεριάς και του πελάγου να λάμψει ο Σταυρός,
κ’ εις την δικαιοσύνην να σκύψει ο εχθρός.
Ο κόσμος να γλυτώσει απ’ αυτήν την πληγήν,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια, εις την γην!»

Ποιοι είναι οι Τούρκοι που ανταποκρίθηκαν στο υπό το Σταυρό κάλεσμα; Σχεδόν κανείς… εκτός από τον Πασβάνογλου. Οι υπόλοιποι, λόγω της θρησκείας τους, προτιμούσαν να ζουν σ’ ένα καταπιεστικό μουσουλμανικό κράτος. Ας μη διαχωρίζουμε λοιπόν τόσο εύκολα τη θρησκεία από το έθνος και φανταζόμαστε ότι κάποια σύμβολα μπορεί να είναι μόνο εθνικά.

Το ελληνικό έθνος είναι παλαιότερο, και εξ ορισμού ευρύτερο από την Ορθοδοξία.

Φυσικά και είναι παλαιότερο, αλλά με τη μορφή που είχε πριν συναντήσει το Χριστιανισμό.
Από τη στιγμή που συναντήθηκαν δεν ξεχωρίζονται πια – γι’ αυτό και η «αναβίωση» της αρχαίας θρησκείας και άλλα τέτοια δεν αντιπροσωπεύουν πια τον Ελληνισμό. Μάλλον σε ταινία με ζόμπι παραπέμπουν, μετά συγχωρήσεως. Οι μόνοι που κάπως ξεφεύγουν από τον κανόνα είναι οι Καλάς Καφίρ και παρόμοιες περιπτώσεις, οι οποίοι διατήρησαν την αρχαία θρησκεία γιατί παρέμεναν αποκομμένοι από το υπόλοιπους Έλληνες και δεν έμαθαν για τον Χριστό.
Όλοι οι υπόλοιποι που ήταν Χριστιανοί κι εξισλαμίστηκαν, έχασαν και τη σύνδεση με την ελληνική τους καταγωγή, όπως οι – Έλληνες – Πομάκοι, οι γνωστοί γενίτσαροι κτλ. Αντιθέτως οι Πόντιοι που κατέφυγαν στη Σοβιετική Ένωση και χρειάστηκε να διαλέξουν τι θα κρατούσαν, ελληνική γλώσσα ή Ορθόδοξη θρησκεία, διάλεξαν τη θρησκεία και παρέμειναν Έλληνες.

Φορητές εικόνες που έχω ιστορήσει

Αγιογραφία άρχισα να σπουδάζω το 1993. Έκανα δύο χρόνια στο πνευματικό κέντρο του Παντοκράτορα, στη Γλυφάδα, με δασκάλους τον π. Κων/νο Στρατηγόπουλο (θεολογία και σχέδιο) και τον κ. Στάθη (αγιογραφία και χρύσωμα), αλλά και μερικούς μήνες μαθήματα αναπαλαίωσης σε άλλη σχολή.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, παρότι έχω ιστορήσει πολλές εικόνες, δεν μου έχει μείνει σχεδόν καμμία. Όμως, για μεγάλη μου χαρά, κάποιες βρίσκονται σε ναούς και μοναστήρια. Εδώ είναι αυτές που έχουν απομείνει στην κατοχή μου, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα και ο Μέγας Κωνσταντίνος, και η εικόνα ενός αρχαγγέλου (από κυπριακό πρωτότυπο) η οποία δεν βρίσκεται πια στην κατοχή μου αλλά έτυχε να την έχω σε φωτογραφία, που τραβήχτηκε πριν την παραδώσω.

Με την εικόνα του αρχαγγέλουΑρχάγγελοςΠαναγία ΓλυκοφιλούσαΆγιος Κωνσταντίνος

In English:

I had courses on Hagiography at the Pantocrator’s School for 2 years. My teachers were f. Constantinos Stratigopoulos (Theology and Drawing) and mr. Stathis (Icon Painting). In another school I learned how to make icons look old…
Though I have painted many icons, only a few are still in my posession. But I am happy to know that some of them are in churches and monasteries.
Here you can see two that I have at my house, the Virgin Mary with Jesus and St. Constantine, as well as the icon of an Archangel (the prototype is from Cyprus) which I don’t own. I just have the photo were I hold it, before giving it to the one who ordered it.